Гiсторыя

Гісторыя развіцця ўстаноў юстыцыі

Фарміраванне органаў улады і кіравання Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусі вызначала шляхі станаўлення органаў юстыцыі.

На I з’ездзе Саветаў рабочых, сялянскіх і чырвонаармейскіх дэпутатаў Беларусі, які адбыўся 2-4 лютага 1919 г., была прынятая Канстытуцыя Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусь, якая ўсталёўвала вяршэнства ўлады з’езда Саветаў Беларусі, а ў перыяд паміж з’ездамі — Цэнтральнага Выканаўчага Камітэта. У адпаведнасці з Канстытуцыяй ЦВК Беларусі з’яўляўся вышэйшым заканадаўчым, распарадчым і кантралюючым органам.

На сваім першым пасляз’ездаўскім паседжанні 5 лютага 1919 г. Цэнтральны Выканаўчы Камітэт утварыў Вялікі і Малы Прэзідыум. У Вялікі Прэзідыум уваходзілі ўсе Камісары, і дадзены орган фактычна з’яўляўся Саветам Камісараў. Быў зацверджаны спіс Камісараў, у якім Камісарам Юстыцыі значыўся Гетнэр А.Х.

У гэты ж час у Беларусі праводзілася палітыка збліжэння ўлады і аб’яднання тэрыторый Беларусі і Літвы. У сувязі з утварэннем 6 лютага 1919 г. Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі Літвы і Беларусі пытанні юстыцыі былі ўскладзеныя на створаны ў сакавіку 1919 г. Народны Камісарыят Юстыцыі ЛітБел, а на тэрыторыі Мінскай губерні — Мінскі губернскі аддзел юстыцыі.

Пасля выгнання з Беларусі белапольскіх акупантаў, паступова змяняючы статус і падпарадкаванасць, аднавілася дзейнасць Наркамюста Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусь: з ліпеня 1920 г. — як аддзела юстыцыі Мінгубрэўкома, з 1 жніўня 1920 г. — аддзела юстыцыі Ваенрэўкома ССРБ, з 26 жніўня 1920 г. — камісарыята Юстыцыі Ваенрэўкома ССРБ.

II з’езд Саветаў ССР Беларусі, які праходзіў 14-20 снежня 1920 г., які ўнёс дапаўненні ў Канстытуцыю Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусі, якія ўстанаўліваюць стварэнне Цэнтральным Выканаўчым Камітэтам Беларусі Савета Народных Камісараў. СНК належала агульнае кіраванне справамі Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусь, якое ажыццяўлялася з дапамогай стварэння 15 народных камісарыятаў, у тым ліку і Народным камісарыятам юстыцыі. Пры кожным народным камісары пад яго старшынствам ўтвараліся калегіі, кіраўнікі якой зацвярджаліся СНК.

Упершыню найбольш поўна і канкрэтна былі вызначаны задачы і структура Наркамюста ў Палажэнні аб Народным камісарыяце Юстыцыі ССРБ ў 1922 г.

Шматфункцыянальнасць Наркамюста вызначыла разгалінаваную структуру органаў юстыцыі.

У склад Народнага Камісарыята Юстыцыі ўвайшлі Агульны аддзел, аддзел Аховы Рэвалюцыйнай Законнасці, Заканадаўча-кадыфікацыйны аддзел, Выпраўленча-Працоўнай аддзел.

Асноўнымі функцыямі аддзела Аховы Рэвалюцыйнай Законнасці з’яўляецца арганізацыя абвінавачвання, назіранне за працэсам дазнання і следства, папярэдні разгляд і дача заключэнняў па справах, якія накіроўваюцца ў Вярхоўны Трыбунал (як у касацыйным парадку, так і ў парадку Вышэйшага Судовага кантролю), разгляд скаргаў аб незаконных дзеяннях і ўзбуджэнне крымінальнага праследвання, назіранне за месцамі зняволення.

Пракуроры з штата дадзенага аддзела ўзначальвалі Вярхоўны Трыбунал, Рэвалюцыйны Трыбунал, Савет Народных Суддзяў.

На працягу 1922 года структура органаў юстыцыі зведала некаторыя змены: Савет Народных Суддзяў і Рэвалюцыйны Трыбунал былі аб’яднаны ў адзіны Вышэйшы Суд Рэспублікі, пры Наркамюсте заснаваны аддзел Пракуратуры.

У апараце Народнага Камісарыята Юстыцыі быў сфармаваны Аддзел культаў, стаў самастойным структурным падраздзяленнем Натарыяльны аддзел. Камісар Юстыцыі адначасова стаў Пракурорам Рэспублікі.

Народный Комиссариат Юстиции

Пастановай III сесіі Цэнтральнага Выканаўчага Камітэта БССР VI склікання 3 лістапада 1924 г. было зацверджана і ўведзена ў дзеянне Агульнае Палажэнне аб Народным камісарыяце БССР і палажэнні аб асобных Народных камісарыятах, у тым ліку і Палажэнне аб Народным камісарыяце Юстыцыі БССР.

У структуру Наркамюста ўваходзілі Вярхоўны Суд Рэспублікі і Вышэйшы Суд Рэспублікі. Арганізацыя і інструктаванне судовых органаў ажыццяўлялася Вярхоўным і Вышэйшым Судамі ў адпаведнасці з Палажэннем аб судаўладкаванні пад агульным кіраўніцтвам Наркамюста.

Трохі пазней у сістэму Народнага Камісарыята Юстыцыі афіцыйна ўвайшло Усебеларускае Аб’яднанне Абаронцаў.

У выніку абследавання працы сярэдніх і вышэйшых звёнаў Пракуратуры і судова-следчых органаў Наркамюста, якое было праведзена Народным Камісарыятам Рабоча-Сялянскай Інспекцыі ў лютым-сакавіку 1928 г., Наркам Рабоча-Сялянскай Інспекцыі СССР пастанавіў Наркамат Юстыцыі ліквідаваць.

Такая ініцыятыва ў вышэйшых урадавых органах не была падтрымана, і 15 чэрвеня 1929 г. была прынята Пастанова Цэнтральнага Выканаўчага Камітэта і Савета Народных Камісараў БССР аб зацвярджэнні Палажэння аб Народным камісарыяце Юстыцыі БССР, які вызначыў Наркамюст БССР у складзе Пракуратуры Рэспублікі і пры ёй следчых па найважнейшых справах, Вярхоўнага Суда і Юрыдычнай Кансультацыі. Палажэнне аб камісарыяце 1929 г. дзейнічала на працягу дзесяці гадоў.

У сувязі з пераўтварэннем органаў дзяржаўнай улады і кіравання, а таксама з прыняццем у жніўні 1938 г. Закона Вярхоўнага Савета СССР «Аб судаўладкаванні СССР, саюзных і аўтаномных рэспублік» быў падрыхтаваны праект і прынята новае Палажэнне аб Народным камісарыяце Юстыцыі БССР, зацверджанае Пастановай Савета Народных камісараў БССР ад 8 кастрычніка 1939 г.

На Народны Камісарыят Юстыцыі БССР ўскладалася кіраўніцтва дзейнасцю ўпраўленняў юстыцыі пры абласных Саветах Дэпутатаў Працоўных, арганізацыя дзейнасці судоў, кіраўніцтва дзейнасцю натарыяльных органаў, арганізацыя і кіраўніцтва дзейнасцю адвакатуры, падрыхтоўка і перападрыхтоўка кадраў органаў юстыцыі, суда, пракуратуры, натарыяту, адвакатуры і арбітражу, сістэматызацыя і падрыхтоўка матэрыялаў па кадыфікацыі заканадаўства Беларускай ССР.

У чэрвені 1941 г. у сувязі з нямецка-фашысцкай акупацыяй тэрыторыі Беларусі Народны Камісарыят Юстыцыі БССР быў эвакуіраваны з г. Мінска ў г. Маскву, дзе працягваў сваю дзейнасць.

СЗ вызваленнем часткі тэрыторыі Беларусі ад нямецка-фашысцкіх акупантаў Наркамюст БССР у снежні 1943 г. пераехаў з г. Масквы ў г. Нова-Беліцу, а ў ліпені 1944 г. — у г. Мінск.

На падставе Закона СССР «Аб пераўтварэнні Савета Народных Камісараў ССР у Савет Міністраў СССР і Саветаў Народных Камісараў саюзных і аўтаномных рэспублік у Саветы Міністраў саюзных і аўтаномных рэспублік» Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР ад 26 сакавіка 1946 г. Народны Камісарыят Юстыцыі БССР быў ператвораны ў Міністэрства юстыцыі БССР.

Министерство юстиции БССР

Палажэнне 1939 г., якое рэгулюе дзейнасць Міністэрства юстыцыі БССР, практычна не змянялася, захоўваючы асноўныя функцыі міністэрства. Пашырэнне функцый Міністэрства юстыцыі БССР адбылося ў адпаведнасці з пастановай Савета Міністраў БССР ад 25 красавiка 1953 года № 500 «Аб Дзяржаўным арбітражы пры Савеце Міністраў БССР», калі ў склад міністэрства быў перададзены Дзяржаўны арбітраж.

У ліпені 1953 г. была зацверджана новая структура і штаты Міністэрства юстыцыі БССР. Акрамя раней існавалых структурных падраздзяленняў міністэрства, у яго склад увайшло Упраўленне выпраўленча-працоўных лагераў і калоній (на саюзным бюджэце) і Дзяржарбітражы (на правах кіравання). Да органаў, непасрэдна падначаленым Міністэрству юстыцыі, былі аднесены дванаццаць упраўленняў Міністэрства юстыцыі БССР пры абласных Саветах дэпутатаў працоўных (Баранавіцкім, Брэсцкім, Віцебскім, Гомельскім, Гродзенскім, Магілёўскім, Маладзечанскім, Мінскам, Пінскім, Палескім, Полацкім), такая ж колькасць абласных судоў і Прэзідыумаў калегій адвакатаў, пастаяннадзеючыя 3-месячныя курсы па перападрыхтоўцы судовых выканаўцаў і сакратароў народных судоў у г. Мінску і Навукова-даследчая крыміналістычная лабараторыя ў г. Мінску.

На падставе Указа Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 4 жнiўня 1956 г. «Аб пашырэнні правоў краявых, абласных судоў і скасаванні ўпраўленняў міністэрстваў саюзных рэспублік пры краявых, абласных Саветах дэпутатаў працоўных» Савет Міністраў БССР выдаў пастанову ад 7 верасня 1956 года № 541, у адпаведнасці з якой усе ўпраўленні Міністэрства юстыцыі БССР пры абласных Саветах дэпутатаў працоўных былі скасаваныя.

Структура Міністэрства юстыцыі БССР паводле гэтай пастановы складалася з кіраўніцтва, упраўлення судовых органаў, аддзела кадраў, аддзела кадыфікацыі, аддзела натарыята, аддзела адвакатуры, фінансава-гаспадарчага аддзела і канцылярыі. А праз год на міністэрства было ўскладзена кіраўніцтва органамі ЗАГС і ў апараце Мінюста быў арганізаваны адпаведны аддзел, які праз два месяцы быў аб’яднаны з аддзелам натарыята.

У мэтах забеспячэння судовых і следчых органаў рэспублікі кваліфікаванай крыміналістычнай экспертызай і далейшага развіцця навукова-даследчай работы ў галіне судовай экспертызы і крыміналістыкі пастановай Савета Міністраў Беларускай ССР ад 18 лістапада 1958 года № 750 прынята рашэнне аб арганізацыі навукова-даследчага інстытута судовай экспертызы Міністэрства юстыцыі БССР на базе Мінскай навукова-даследчай крыміналістычнай лабараторыі.

Не гледзячы на досыць адладжаную сістэму Міністэрства юстыцыі, шырокі спектр яго дзейнасці, Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР ад 20 лютага 1960 г. Мiнiстэрства юстыцыі БССР было скасавана. Яго функцыі па кіраўніцтву раённымі (гарадскімі) народнымі і абласнымі судамі, дзяржаўнымі натарыяльнымі канторамі, а таксама па вядзенню судовай статыстыкі былі ўскладзеныя на Вярхоўны Суд БССР.

У адпаведнасці з названым Указам Савет Міністраў Беларускай ССР прыняў пастанову ад 9 сакавіка 1960 года № 116, у якім усталяваў стварэнне Юрыдычнай камісіі пры Савеце Міністраў Беларускай ССР. Асноўнай задачай Юрыдычнай камісіі з’яўлялася выкананне работы, звязанай з кадыфікацыяй і сістэматызацыяй заканадаўства Беларускай ССР, а таксама распрацоўка па даручэннях Урада і папярэдні разгляд праектаў заканадаўчых актаў, якія ўносяцца ў Савет Міністраў БССР, і рашэнняў Урада па пытаннях нарматыўнага характару.

У красавіку 1963 г. на Юрыдычную камісію было ўскладзена метадычнае кіраўніцтва органамі ЗАГС на тэрыторыі Беларускай ССР.

У мэтах выканання Указа Прэзідыума Вярхоўнага Савета Беларускай ССР ад 15 лютага 1965 г. Юрыдычная камісія пры Савеце Міністраў БССР стала ажыццяўляць кіраўніцтва і кантроль за дзейнасцю калегій адвакатаў у Беларускай ССР, у яе складзе быў арганізаваны аддзел адвакатуры, у сувязі з чым былі ўнесены змены ў Палажэнне аб адвакатуры Беларускай ССР.

отдел адвокатуры

У мэтах выканання пастановы ЦК КПСС і СМ СССР пастановай ЦК КПБ і Савета Міністраў БССР ад 17 верасня 1970 года № 290 «Аб мерах па паляпшэнні работы судовых і пракурорскіх органаў» было прызнана мэтазгодным стварэнне саюзна-рэспубліканскага Міністэрства юстыцыі БССР, аддзелаў юстыцыі ў абласцях і скасаванне Юрыдычнай камісіі пры Савеце Міністраў БССР.

Міністэрства юстыцыі было створана зноў на падставе Указа Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР ад 5 лiстапада 1970 г. № 32 «Аб адукацыі саюзна-рэспубліканскага Міністэрства юстыцыі Беларускай ССР».

У адпаведнасці з Палажэннем аб Міністэрстве юстыцыі, зацверджаным пастановай Савета Міністраў БССР ад 19 кастрычніка 1972г., вызначаліся асноўныя задачы міністэрства:

  • усямернае ўмацаванне сацыялістычнай законнасці;
  • забеспячэнне арганізацыйнага кіраўніцтва судамі;
  • сістэматызацыя і падрыхтоўка прапаноў па кадыфікацыі заканадаўства;
  • удасканаленне дзейнасці натарыята, органаў запiсу актаў грамадзянскага стану, адвакатуры, судова-экспертных устаноў;
  • удасканаленне прававой работы ў народнай гаспадарцы;
  • прапаганда прававых ведаў сярод насельніцтва;
  • садзейнічанне развіццю прававой навукі;
  • забеспячэнне ўстаноў і арганізацый сістэмы міністэрства і судовых органаў кваліфікаванымі кадрамі.

У лістападзе 1976 г. у сувязі з пачаткам работ па падрыхтоўцы і выданні Збору законаў Беларускай ССР на Міністэрства юстыцыі было ўскладзена фарміраванне матэрыялаў Збору законаў Беларускай ССР і адказнасць за якасць падрыхтоўкі і паўнату змяшчаных у Зводзе прававых актаў. Работа па выкананні дадзенай функцыі ажыццяўлялася Мінюстам да моманту прыпынення працы па абнаўленні Збору законаў Беларускай ССР у 1989 годзе.

Пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 25 мая 1992 года № 308 была ўсталяваная новая структура цэнтральнага апарата Мінюста.

На аснове законапраектнага ўпраўлення былі сфармаваныя два ўпраўленні, якія спецыялізуюцца ў галіне заканадаўства аб дзяржаўным і сацыяльным будаўніцтве і гаспадарчага заканадаўства. Пытанні прававой прапаганды, натарыята, ЗАГСаў і адвакатуры былі аднесены да кампетэнцыі ўпраўлення прававога абслугоўвання грамадзян і арганізацый. У структуры з’явіліся ўпраўленне па справах грамадскіх аб’яднанняў і ўпраўленне прававога забеспячэння знешніх сувязяў. Акрамя таго, у структуру ўвайшлі ўпраўленне прававога забеспячэння дзейнасці судоў, планава-фінансавае ўпраўленне, аддзел кадраў і агульны аддзел. Пры Мінюсце складаліся Навукова-даследчы інстытут праблем крыміналогіі, крыміналістыкі і судовай экспертызы і Белінюркалегия.

Гэтай жа пастановай было дадзена даручэнне Міністэрству юстыцыі стварыць у 1992-1995 гадах рэспубліканскі цэнтр прававой інфармацыі.

Змены, якія адбыліся, прадвызначылі прыняцце новага Палажэння аб Міністэрстве юстыцыі Рэспублікі Беларусь, зацверджанага пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 25 лістапада 1992 года № 708, у сістэму міністэрства ўвайшлі:

  • упраўленні юстыцыі выканкамаў абласных і Мінскага гарадскога Саветаў народных дэпутатаў;
  • дзяржаўныя натарыяльныя канторы;
  • Навукова-даследчы інстытут праблем крыміналогіі, крыміналістыкі і судовай экспертызы;
  • Спецыялізаваная калегія адвакатаў Рэспублікі Беларусь — Белінюркалегія.

Нароўні з ранейшымі, былі сфармуляваны новыя задачы міністэрства:

  • прававое забеспячэнне знешніх сувязяў і прававая абарона інтарэсаў Рэспублікі Беларусь, яе грамадзян і арганізацый за мяжой;
  • дзяржаўная рэгістрацыя грамадскіх аб’яднанняў і ажыццяўленне кантролю за выкананнем гэтымі аб’яднаннямі iх статутаў;
  • каардынацыя дзейнасці выканаўчых органаў дзяржаўнай улады па ажыццяўленні судова-прававой рэформы і правядзенні ў жыццё прававой палітыкі.

З жніўня 1993 года задачы Міністэрства юстыцыі былі дапоўнены ліцэнзаваннем асобных відаў прафесійнай юрыдычнай дзейнасці і дзяржаўнай рэгістрацыяй ведамасных нарматыўных актаў.

Міністэрствам юстыцыі ў мэтах стварэння адзінай дзяржаўнай сістэмы прававой інфармацыі і ў мэтах выканання даручэння Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь быў сфарміраваны ў структуры Навукова-даследчага інстытута праблем крыміналогіі, крыміналістыкі і судовай экспертызы Рэспубліканскі цэнтр прававой інфармацыі. Для аператыўнага забеспячэння дзяржаўных органаў, суб’ектаў гаспадарання і грамадзян дакладнай і поўнай прававой інфармацыяй была праведзена работа па фарміраванні ў цэнтры адзінага эталоннага банка даных прававой інфармацыі на папяровых і электронных носьбітах. У адпаведнасці з Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 30 чэрвеня 1997 г. № 338 Рэспубліканскі цэнтр прававой інфармацыі быў ператвораны ў Нацыянальны цэнтр прававой інфармацыі Рэспублікі Беларусь.

Национальный центр правовой информации Республики Беларусь

Змены дзеючага заканадаўства Рэспублікі Беларусь выклікалі неабходнасць прыняцця новага Палажэння аб Міністэрстве юстыцыі, якое было зацверджана пастановай Кабінета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 1 снежня 1995 года № 656. У сістэму Мінюста ўвайшлі ўпраўленні юстыцыі абласных і Мінскага гарадскога выканкамаў, дзяржаўныя натарыяльныя канторы, Навукова-даследчы інстытут праблем крыміналогіі, крыміналістыкі і судовай экспертызы.

Са студзеня 1997 г. па кастрычнік 2001 г. у сістэму Мінюста ўваходзіў Камітэт па аўтарскіх і сумежных правах. Міністэрства юстыцыі ажыццяўляла правядзенне адзінай дзяржаўнай палітыкі ў рэспубліцы па пытаннях аўтарскага права і сумежных правоў.

У адпаведнасці з дзеючым Палажэннем аб Міністэрстве юстыцыі Рэспублікі Беларусь, зацверджаным пастановай Савета Міністраў ад 31 кастрычнiка 2001 г. № 1605, Мінюст з’яўляецца рэспубліканскім органам дзяржаўнага кіравання і падпарадкоўваецца Савету Міністраў Рэспублікі Беларусь, а па асобных пытаннях дзейнасці, прадугледжаных заканадаўчымі актамі Рэспублікі Беларусь, — непасрэдна Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь.

На Мінюст ўскладаюцца наступныя асноўныя задачы:

  • рэалізацыя дзяржаўнай палітыкі ў сферы юстыцыі, у тым ліку дзяржаўнае рэгуляванне і кіраванне ў сферы архіўнай справы і справаводства;
  • удзел у прававым забеспячэнні нарматворчай дзейнасці Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь і Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь, забеспячэнне скаардынаванасці нарматворчай працы ва ўрадзе Рэспублікі Беларусь (у сістэме рэспубліканскіх органаў дзяржаўнага кіравання, падпарадкаваных Ураду Рэспублікі Беларусь);
  • абавязковая юрыдычная экспертыза нарматыўных прававых актаў Нацыянальнага банка, Камітэта дзяржаўнага кантролю, Следчага камітэта, Дзяржаўнага камітэта судовых экспертыз, Упраўлення справамі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, міністэрстваў, іншых рэспубліканскіх органаў дзяржаўнага кіравання, абласных, Мінскага гарадскога Саветаў дэпутатаў, аблвыканкамаў і Мінскага гарвыканкама;
  • арганізацыя метадалагічнага кіраўніцтва і каардынацыі дзейнасці галоўных упраўленняў юстыцыі аблвыканкамаў па пытаннях правядзення імі абавязковай юрыдычнай экспертызы нарматыўных прававых актаў мясцовых Саветаў дэпутатаў, выканаўчых і распарадчых органаў базавага ўзроўню і праверак у мясцовых Саветах дэпутатаў, выканаўчых і распарадчых органах базавага ўзроўню ўстаноўленага парадку падрыхтоўкі, прыняцця (выдання), уліку, сістэматызацыі, накіраванне на абавязковую юрыдычную экспертызу, правамернасці прымянення iх нарматыўных прававых актаў, якія не прайшлі абавязковую юрыдычную экспертызу, а таксама ажыццяўленне кантролю за гэтай дзейнасцю;
  • арганізацыя працы па развіцці і ўдасканаленні сістэмы атрымання, захоўвання і распаўсюджвання поўнай, дакладнай i своечасовай прававой інфармацыі ў органах прымусовага выканання і арганізацыях сістэмы Мінюста;
  • забеспячэнне асвятлення ў сродках масавай інфармацыі пытанняў, якія ўваходзяць у кампетэнцыю, за выключэннем тых, якія адносяцца да дзяржаўных сакрэтаў ці іншай ахоўваемай законам тайны;
  • рэгуляванне натарыяльнай дзейнасці і кіраўніцтва натарыятам у Рэспубліцы Беларусь, кантроль за выкананнем натарыусамі, Беларускай натарыяльнай палатай, яе арганізацыйнымі структурамі заканадаўства аб натарыяце, кантроль за дзейнасцю натарыусаў у частцы выканання iмi заканадаўства аб прадухiленнi легалiзацыi даходаў, атрыманых злачынным шляхам, фінансавання тэрарыстычнай дзейнасці і фінансавання распаўсюджвання зброі масавага паражэння;
  • кіраўніцтва рэгістрацыяй актаў грамадзянскага стану аддзеламі запісу актаў грамадзянскага стану райгарвыканкамаў і мясцовых адміністрацый раёнаў у гарадах, Дамамi (Палацамi) грамадзянскіх абрадаў гарвыканкамаў, пасялковымі і сельскімі выканаўчымі і распарадчымі органамі, а таксама кантроль за рэгістрацыяй актаў грамадзянскага стану гэтымi органамi;
  • дзяржаўная рэгістрацыя палітычных партый, рэспубліканскіх прафесійных саюзаў, міжнародных і рэспубліканскіх грамадскіх аб’яднанняў, іх саюзаў (асацыяцый), рэспубліканскіх дзяржаўна-грамадскіх аб’яднанняў, рэспубліканскіх і міжнародных фондаў, створаных на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь, Беларускай гандлёва-прамысловай палаты, Беларускай натарыяльнай палаты, яе арганізацыйных структур, арганізацыйных структур міжнародных грамадскіх аб’яднанняў, створаных на тэрыторыі замежных дзяржаў, пастаянна дзеючых міжнародных арбітражных (трацейскіх) судоў, пастаянна дзеючых трацейскіх судоў, створаных у якасці некамерцыйных арганізацый, ажыццяўленне кантролю за выкананнем iмi устаноўчых дакументаў, дзяржаўная рэгістрацыя iншых некамерцыйных арганізацый у выпадках, прадугледжаных заканадаўчымі актамі Рэспублікі Беларусь;
  • арганізацыйна-метадалагічнае забеспячэнне і каардынацыя дзейнасці рэгіструючых органаў у сферы дзяржаўнай рэгістрацыі і ліквідацыі (спынення дзейнасці) камерцыйных і некамерцыйных арганізацый, індывідуальных прадпрымальнікаў (за выключэннем рэгістрацыі і ліквідацыі банкаў, нябанкаўскіх крэдытна-фінансавых арганізацый, страхавых арганізацый, страхавых брокераў, аб’яднанняў страхаўшчыкоў), а таксама кантроль за гэтай дзейнасцю;
  • вядзенне Адзінага дзяржаўнага рэгістра юрыдычных асоб і індывідуальных прадпрымальнікаў;
  • вядзенне Рэестра трацейскіх суддзяў і пастаянна дзеючых трацейскіх судоў;
  • матэрыяльна-тэхнічнае, фінансавае, арганізацыйнае і кадравае забеспячэнне органаў прымусовага выканання, павышэнне кваліфікацыі кадраў гэтых органаў;
  • арганізацыя навукова-даследчай работы ў галіне дакументазнаўства, архівазнаўства, археаграфіі, электроннага дакументавання, садзейнічанне развіццю прававой, дакументазнаўчай і архіваведчай навукі, забеспячэнне ўкаранення навукова-метадычных рэкамендацый у практыку дзяржаўных архіўных устаноў i iншых арганiзацый;
  • арганізацыя і развіццё сістэмы юрыдычных паслуг і медыяцыі;
  • прадстаўленне ў межах сваёй кампетэнцыі інтарэсаў Рэспублікі Беларусь на міжнародным узроўні;
  • разгляд асобных пытанняў, звязаных з вылічэннем стажу дзяржаўнай службы;
  • распаўсюджванне станоўчага вопыту прававой работы юрыдычных службаў дзяржаўных арганізацый.
уверх